EVRENSEL BOYUT

Mevsimler boyadım tuvaller üstüne ömrün,
Ekin tarlaları,gün batımları,lale bahçeleri..
Bazı da geceler..Parlement mavi,
gümüş yıldızlı gökler..
Ressamın resimlerini sergisi gibi galeride,
Düşlerime benzeyen gerçekleri sergiledim gönlümde..
Ressam neden resim yaparsa,
Hayat da o sebepten yaşanmalı gibi sanki
Rengarenk kareler düştü de geçmişe,
Ne ben bildim çizileni,
Ne çizilen akibiyetini..

Acısız şiir de, hayat da yavan
Erişilmez tutkulardır insanı var kılan
Bedenim toprağa sırt verdiği zaman
Ruhum kucaklayacak evreni
Cana yoldaş olan..

sadece susayım..düşünerek susayım..bazen düşünmemeyi düşüneyim dinlenmek için..sadece güzel addedilen herşeyi düşüneyim..belki yaşayamasam da güzellikler içinde,düşünürken yaşadığımı duyumsarım nasılsa..hiç işim olmasın,hiç sorumluluğum da olmasın, benden beklenilen hiçbişey olmasın..o durumda ben de kimseden hiçbirşey beklemem zaten..dolayısıyla ne ben gölge olayım kimseye, ne de gölge olsun istemem kimse..bukadar az beklenti içindeyken aslında,ne de çok beklentim var hayata..vaziyet ki düğüm düğüm karmaşa, vaziyet ki nereye varılmak istendiği belirsiz,anlamsız bir koşuşturmaca..hayata gelmiş olmanın sorgusuzluğu içinde bu kadar sorgu..özüme ters olanı bir iltihap gibi kusuyor varlığım,kendimi bildim bileli..Kuşbakışı yaşam olgusu..işte bu kadar saçmalık farkındalığı..herşey ne kadar da saçma tam da şimdi..Tanrı seslenip elini uzatsa sanki bir çocuk gibi koşa koşa yapışıcam eline ve götür beni sadece seninle kalmak istiyorum dicem..böyle hissediyorum genelde..sonsuzluğun huzuru bu..geri dönüşün veya bir gidişin yok..sadece artık hep orada kalacağını bilmek..hatta bazen bilincim bile olmayabilir..huzurlu bir sessizlik boyutu..hani çok güvendiğin birine sarılırken hissettiklerin gibi..soft bir uyku..hiç uyanmak istemiyosun..bulutların üzerinde kıvrılıyosun..Seçme şansımız olsaydı seçeneklerimizi,kendime çok tatlı bir küçük dünya kurabilirdim..tıpkı küçük prensinki gibi sevimli bir gezegenim olsaydı, isteyince dünyaya da ziyarete gidebilirdim..hayat ve insan keşke zihin kontrolünde yönlenebilseydi..hep söylenirim ya keşke beden diye bir kısıtımız olmasaydı..bir yerlere demir atmışlık durumumuz olmasaydı doğarken..neyse benim isteklerim de bitmez şu durumda isteksizliğim de şu hayata..en iyisimi bari tekelimde olabilen,yapabildiğim en güzel şeyi yaparak mutlu olma çabasına devam..düşünebilmek ve derinliğince susmak...

Zamanın girdabında hissisleşen ruhumu
Prangalandığı yerden söküp
Rüzgarın yelesine sarmalasam..
Bırakıp tüm sığ varoluşları geride..
Öyle ki yalnızlığım bile muzdarip,
Kılıçsız kına benzemiş beden..
Yalınkat varlığımla evren
Yoksunluğunun huzurunda
Kalabalık fazlalıkların...

bedenin yerçekimine boyun eğmeye başladığı zaman,gençliğinin
ne denli vazgeçilmez bir servet olduğunu yavaş yavaş idrak etmeye
başlayınca beynin..yaşlanmaktan hiç korkmadığın kadar korkmaya
başlayınca..
 hayal ediyorum da ömrünün sona ermesini umarak yaşamak..
insanın kendinden kaybetmeye başlaması,özgüveninden ayrılmak,
iradesizleşmek kimi zaman,salıvermek ipleri..
hayat ne ifade ediyor?sadece yaşamaya çalışarak ayakta kalmayı mı,
dünyayı cennete çevirmeye çalışarak gerekirse ölmek mi bu uğurda?
neden hep yularlarımızla yaşıyoruz ki?boyunduruk takmayı neden
kabul ederiz?sadece insanlar da değil, olmazlarla tıkarız yollarımızı;
üstelik daha hiç zorlamadan bazen..
yalnızlığımı seviyorum oysa, severdim de..ama düzene riayet edilir gün
gelir..yeni yalnızlar doğurmak için..işte bu yüzden..bir yalnızım
olursa bir gün;ona yalnızlığın en cesurunu ben öğreteceğim!..

Hayatın sınırlarını zorluyorum yaşama doyabilmek için..Aslında doyulmaz biliyorum,hem zaten doyulsaydı tadı da olmazdı bunu da biliyorum..Ömrüme serilen evren sahip olduğum bir mekan değil..sahip olmak da istemezdim ayrıca..Ben bir seyyahım;kelebek gibi konarım yaşamın uçarken rastladığım dallarına..Bazen o an için var olduğum konumdan koparım; sadece bedenim demir atmış bir gemi gibi görünür kalır hayata..seslenseler duymam bazen, ruhum beden ikametgahımı reddederse o an; izdüşümüm otomatiğe bağlanır modda kopyalanmıştır sanki benden var olan 2.bir kimlik gibi zaruriyetlere cevap vermek zorunda olan..Çoğu zaman etrafımdaki insanları önemsemem;görmek istediğim insanlar hariçlerini..Belki deli bir yüreğim,dizginliyorum kendimi sadece kendim istediğim için..Yalnızım;yalnız mıyım?yalnızım evet,insanların tümü yalnız..üstelik insanların hiçbiri de yalnız değil..bu sorguyu kime yöneltsem tuhafsanırım,farklı bir boyut oysa..düşle gerçek gibi ayırt edilemeyen..varoluşumuz;saltvaroluşumuz..yalnızlık; kendiliğindir,birdir,tekildir,değişmeyendir,sensindir işte..başka bir yaratı sen olabilir mi.. hani denir hep;o kadar yakınız ki sanki ben oldu..evet doğru,olabilir, olabiliyo..;ama bu maalesef sadece hissediş..oysa isterdim ki gerçekten, bütünen kendimle taşıyabileyim ben kadar ben olabileni..ölene kadar;yani bedenim bu diyarı terk edene kadar paylaşabileyim kendimi onunla ve yaşamla..sonra zaten gerçeğe işte;ruha,yani yalnızlığa döner varoluşumuz sadece..sonsuzluğa..kabuğundan sıyrılır,tamamen kendine ve O’na,yani aslen ait olduğuna dönersin..Hayat bakış açınla oluşturduğun bir resim;sen de içine kendini ya çizersin, ya da çizmez,yani yaşamaz,yaşatılırsın başkalarınca..ya izlemeyi seçersin, ya bizzat yaşamayı yani..başka bir açıyla da; ya kendi resmini kendin oluşturursun, ya da senin yerine başkalarının oluşturduğu resme dahil olursun..resim biter bir gün,ve bakarsın; işte benim eserim diyebiliyosan hakiki bir ressamsındır ki takdir edersin kendini,veya takdir de edilirsin keza..ama başkalarının kalemlerine teslim olmuşsan; kendini boşuna ressam zannetme yanılırsın,zira olmak farklıdır,zannetmek farklı..

Yaşamımın son günüymüşçesine duyumsamak istiyorum evreni..doğal olan-benim olan-ben olan; kendi gibi varolmayı başaran herşeyi..ihtişamlı ağaçları, dallarında seken sincapları, cıvıltıları yaşam sevinci sesi veren kuşları, toprağın mis kokusunu, rüzgarın yalnızlığıma ruhdaş dostluğunu, güneşin umut yakısını, gökyüzünün enginliğini, yıldızların cümbüşünü, ayın hüzünlerimi demleyen ışığını, kıyısında ruhumu uçsuz bucaksızlığına saldığım, kokusuna müptela olduğum deli dalgalı denizleri, eteklerinde yeşil çimen bitiren dağların kucağını, yolları..;nereye götürdüğünün önemi olmayan, başlıbaşına hayata vuslat-hasret dokulu yolları..ve seni insanoğlu; insan kalabilen insanoğlu..doğa kadar mert, sular kadar duru coşkun, evrenin izdüşümü ruhuna nakşolmuş olduğu halde evren gibi ruhunu da koruyamayan cinslerinden apayrı öz be öz kardeşim olan insanoğlu..toplasam hepinizi yüreğimin en derinine ki ben’in benine; cennete denk olmaz mıydı acep gönlüm diyarı?

Bir hayatı bir beden-ruh-zihin paylaşabilmek biriyle..birlikte düşler kurgulayabilmek ve gerçekmişçesine dalabilmek hayallerine..birlikte evreni  yüzüne güldüren gülücükler saçmak hayata, umudun yelesinden tutup yol almak yarınlarına öyle hür, öyle sınırsızca..gözlerinden gözlerine mutluluk duyumsatan huzur cümleleri nakletmek sessiz ama derin, başkasınca anlaşılmaz ama sözcüklerden çok daha anlamlı..Değerle(n)mek; düşüncelere, varoluşa, karaktere, duruşa, olduğuncalığı yansıtışa her şekilde..birlikte çocuk olabilmek;yargılamamak,yargılanmamak..anlaşabilmek;ard niyetsiz,ön yargısız,sorgusuz..birlikte eğlenebilmek çılgınca;çılgınca eylemler gerçekleyebilmek;muzipçe ama masumca;incitmeden,incinmeden..hayatı ağdalı bir dram gibi değil,her saniyesi paha biçilemez değerli bir hazine gibi  ömürleyebilmek ruhunca;birlikte, insan gibi..yaradılışına bahşedilen duru öz gibi olabildiğince doğal,olabildiğince insani..özenlemek; sahip olduklarını,emeğinin her zerresini evrenin..ve dokunmak; her mm2 sine sevdiğinin;bir an sonrasına çıkmayan umutsuzluğa inat sevgiyle-aşkla-değerle dokunabilmek sevdiğine..

Tasviri ortada bir karaya tutsağım şimdi

Kalabalıklar yam yam dansı yaparken

kurtulmaya çırpınan bir yabancı gibi ırak olan

düşlerden gerçeğe..

kendimin aynasından bakıyorum da bugüne;

bir oyun sahnede içimde ki tarifsizim zamana..

yalnız bir prenses gibi savunurken benliğimi yavanlıktan;

ya kaybolmuşum bu evren içinde

ya kaybetmişim evreni

insiyatifimde..