EVRENSEL BOYUT

bedenin yerçekimine boyun eğmeye başladığı zaman,gençliğinin
ne denli vazgeçilmez bir servet olduğunu yavaş yavaş idrak etmeye
başlayınca beynin..yaşlanmaktan hiç korkmadığın kadar korkmaya
başlayınca..
 hayal ediyorum da ömrünün sona ermesini umarak yaşamak..
insanın kendinden kaybetmeye başlaması,özgüveninden ayrılmak,
iradesizleşmek kimi zaman,salıvermek ipleri..
hayat ne ifade ediyor?sadece yaşamaya çalışarak ayakta kalmayı mı,
dünyayı cennete çevirmeye çalışarak gerekirse ölmek mi bu uğurda?
neden hep yularlarımızla yaşıyoruz ki?boyunduruk takmayı neden
kabul ederiz?sadece insanlar da değil, olmazlarla tıkarız yollarımızı;
üstelik daha hiç zorlamadan bazen..
yalnızlığımı seviyorum oysa, severdim de..ama düzene riayet edilir gün
gelir..yeni yalnızlar doğurmak için..işte bu yüzden..bir yalnızım
olursa bir gün;ona yalnızlığın en cesurunu ben öğreteceğim!..