EVRENSEL BOYUT

Yaşamımın son günüymüşçesine duyumsamak istiyorum evreni..doğal olan-benim olan-ben olan; kendi gibi varolmayı başaran herşeyi..ihtişamlı ağaçları, dallarında seken sincapları, cıvıltıları yaşam sevinci sesi veren kuşları, toprağın mis kokusunu, rüzgarın yalnızlığıma ruhdaş dostluğunu, güneşin umut yakısını, gökyüzünün enginliğini, yıldızların cümbüşünü, ayın hüzünlerimi demleyen ışığını, kıyısında ruhumu uçsuz bucaksızlığına saldığım, kokusuna müptela olduğum deli dalgalı denizleri, eteklerinde yeşil çimen bitiren dağların kucağını, yolları..;nereye götürdüğünün önemi olmayan, başlıbaşına hayata vuslat-hasret dokulu yolları..ve seni insanoğlu; insan kalabilen insanoğlu..doğa kadar mert, sular kadar duru coşkun, evrenin izdüşümü ruhuna nakşolmuş olduğu halde evren gibi ruhunu da koruyamayan cinslerinden apayrı öz be öz kardeşim olan insanoğlu..toplasam hepinizi yüreğimin en derinine ki ben’in benine; cennete denk olmaz mıydı acep gönlüm diyarı?